کتاب «قرآن؛ سرودهای به سبک پارسی» نوشتهٔ سیاوش اوستا (حسن عباسی) اثری پژوهشی و انتقادی درباره منشأ و شکلگیری متن قرآن است. نویسنده با طرح این دیدگاه که گفتار پیامبر اسلام پس از وفات او گردآوری شده و به نام «قرآن» شناخته شده، به بررسی تاریخ تدوین متن، نگاههای متفاوت به مفهوم «معجزه»، و نسبت میان باور عمومی و استدلال عقلانی میپردازد.
این کتاب همچنین نقش فرهنگ عامه و نیاز اجتماعی به «نشانهها» و «کرامتها» را واکاوی میکند و نشان میدهد چگونه در طول زمان، برداشتهای دینی میتوانند فراتر از متن و تاریخ، در آیینها و رفتارهای جمعی بازتولید شوند. «قرآن؛ سرودهای به سبک پارسی» برای علاقهمندان به تاریخ ادیان، نقد متون دینی، و جامعهشناسی باور اثری بحثبرانگیز و قابل تأمل است.
پاسخ دادن به رضا لغو پاسخ