در کتاب «قرآن: سخنان محمد» اثر دکتر لطفالله روزبهانی، به تفاوتهای آیات نازلشده در مکه و مدینه اشاره میشود. بخش مکی، که در دوران مکه سروده شده، بیشتر جنبههای اخلاقی و انسانی دارد و ظاهراً برای جذب و پذیرش اولیه طراحی گردیده. در مقابل، آیات مدنی، مربوط به دوره مدینه، عمدتاً بر نبرد، چپاول و اعدام تمرکز دارند. کتاب این پرسش را مطرح میکند که چگونه میتوان پذیرفت خدایی متعادل در زمان ناتوانی، سخنان فریبنده و مهربانانه بگوید تا مردم را جذب کند، اما با کسب قدرت توسط فرستادهاش در مدینه، رویکردی کاملاً معکوس اتخاذ نماید و تنها به خشونت، غارت و امور جنسی بپردازد. با بررسی اجمالی، مشخص میشود که سورههای اولیه طولانی هستند و نشاندهنده فرصت کافی محمد برای اقتباس از آموزههای زرتشتی، یهودی و مسیحی است، اما سورههای پایانی کوتاه، تکراری و محدود به موضوعات جنگی و غارتی میشوند، که حاکی از اتمام ذخایر فکری او است.




















پاسخ دادن به مهدی احمدی لغو پاسخ