این ترانه در سال ۱۹۳۲ نوشته شد و حس افسردگی عمیقی که در آن موج میزد، باعث شد هیچ ناشری حاضر به انتشار آن نشود. با این وجود، در نهایت سال ۱۹۳۵، نسخه اصلی این ترانه با صدای «پال کالمر» در مجارستان ضبط گردید و خیلی زود، نام آن با موجی از خودکشیها گره خورد.
پلیس بوداپست در فوریه ۱۹۳۶، حین بررسی پرونده خودکشی یک کفاش به نام جوزف کلر،کردند که متوفی به جای نامه خداحافظی یا توضیحی برای عملش، کاغذی حاوی متن ترانه یکشنبه غمانگیز را باقی گذاشته بود. آنها تصور کردند که این ملودی، خاطرات تلخ شخصی را برای او زنده کرده است.
اما حوادث مشابه دیگری در مجارستان رخ داد که در همه آنها، نشانههایی از این ترانه دیده میشد. برخی از قربانیان، شعر این آهنگ را به عنوان آخرین یادداشت خود به جا گذاشتند و برخی دیگر، پیش از مرگ به نقش این ترانه در تصمیمگیریشان برای خودکشی اعتراف کرده بودند.
با گسترش شهرت ترانه در سراسر اروپا، موارد خودکشی مرتبط با آن نیز فراتر از مرزهای مجارستان رفت. در شهرهای گوناگون اروپا، افراد پیش از پایان دادن به زندگیشان، وصیت کردند که در مراسم تدفینشان، ترانه یکشنبه غمانگیز پخش شود.
پاسخ دادن به بهروز کریمی لغو پاسخ