کتاب «تاریخ اجتماعی روابط سکسی در ایران» نوشته ویلم فلور و ترجمه محسن مینوخرد، یکی از نادرترین پژوهشهایی است که به جزئیات پنهان و سانسور شده زندگی جنسی ایرانیان از عوام تا اشراف پرداخته است.
این اثر به موضوعاتی مانند انواع روابط جنسی، شیوههای ازدواج، فرهنگ اروتیک و ادبیات پورن، تاریخ روسپیگری و تابوهای جنسی در ایران میپردازد. فلور با دقت نشان میدهد که در فرهنگ مردسالار ایرانی، آمیزش جنسی همیشه تحت سلطه و تصمیم مرد بوده و لذت و رضایت زن تقریباً نادیده گرفته شده است. عشق و سکس در این فرهنگ، رابطهای دوطرفه و برابر نیست؛ زن بیشتر «شکار» یا «زمین حاصلخیز» تلقی میشود که باید توسط مرد «شخم زده» شود.
نویسنده با استناد به ادبیات فارسی (از جمله مولانا) تأکید میکند که جایگاه زن و مرد در عشق کاملاً نابرابر بوده و حتی در خلوت، مرد بر تعداد دفعات، نوع رابطه و جلوگیری از بارداری کنترل کامل داشته است. نتیجه این یکطرفه بودن، سردمزاجی گسترده زنان در جامعه سنتی ایران است و به گفته روانشناسان ایرانی، ارضای جنسی زنان تقریباً هیچگاه مورد توجه قرار نگرفته.
بخش مهمی از کتاب نیز به تاریخ همجنسگرایی در ایران، برخورد سیاست و دین با روابط همجنس و چگونگی مواجهه همجنسگرایان با هویت جنسیشان اختصاص یافته است.
دیدگاهتان را بنویسید