در کتاب «بیست و سه سال» از علی دشتی، با ویرایش و تلاش بهرام چوبینه، به بررسی انتقادی باورهای مذهبی پرداخته شده است. صدها اثر سنتی ایرانی مانند «حلیه المتقین»، «جنات الخلود»، «انوار نعمانی»، «مرصاد العباد»، «قصص الانبیاء» و «قصص العلماء» وجود دارد که حتی یکی از آنها برای آلوده کردن ذهن یک ملت بسنده است.
انسان منطقی در مواجهه با داستانهای معجزهسازی، خرد خود را از دست میدهد. او میداند که پیامبر اسلام مانند دیگران گرسنه میشد، غذا میخورد و طبیعتاً نیاز به رفع حاجت داشت. اما تعصب دینی مانع سکوت میشود و ادعا میکنند که در آن لحظه، سنگها و درختان جابهجا شده و دیواری برای پنهان ماندن از دید مردم میساختند. جالب اینجاست که تصور نکردهاند بگویند او اصلاً غذا نمیخورد تا چنین نیازی پیش نیاید.
این اثر، نقدی تند بر خرافات مذهبی ارائه میدهد و برای علاقهمندان به ادبیات انتقادی و تاریخ اسلام، خواندنی است. اگر به جستجوی کتاب بیست و سه سال علی دشتی یا نقدهای مرتبط هستید، بررسی منابع معتبر مفید خواهد بود.
دیدگاهتان را بنویسید